kederli arkadaşıma

Daldın gittin uçsuz bucaksız ufuklara aradığını bulamamanın vermiş olduğu hüsranla kalbini hırçın bir kartalın kanatlarına koyup dost olmuşsun gündüzün o bembeyaz bulutuna topraklar yetmez olmuş o fütursuz haklı isyanına çok yanlız olduğunu sanma bazen göyüzünden in aşağılara bilki seven dostların bırakmaz seni dünyada tek başına

Erken yaşta dikmişsin hüzün çiçeklerini bahçene zümrüt yeşili gözlerde hapsetmişsin isyanlarını sesinin kadifeliğine saklamışsın kederi derdi durma yak bir sigara çek içine dumanı çilekeşlerinde elbet olur elinden tutanı sıkıca sarıl bırakma düşlediğin hayatı gün gelir sende atlatırsın bu koca tufanı