Keşke Hep Çocuk Kalsaydık

Çocukken bir başka izlenirdi pencerelerden yağmurlar,kağıttan gemimız olurdu ve ilerlemesi için sürekli peşinden giderdik.Durduğunda biraz daha iter ıskandiğındaysa bir yenisini yapardık.Biz küçük insanlar,şu büyük çocuklar kadar hırslıi ve umutlu kalamıyorduk.Bizler kuruması için astık hayallerimizi ve tekrar tekrar giydik yıpranmış kılıklarımızı.Şu dünyada saygı duyacağımız ve tek özgür varlıklarımız cocuklardir.Peki biz küçükler neden büyük çocuklarımızın hayatlarını kısıtlandırıyoruz? Neden onlarıda keşkekerin içine dogru yuvarlıyoruz.Bizler neden çocuk olmak istedik ?Çünkü birşeyler kaybettik korktuk sarılacak bir beden bulamamaktan ağladigimizda avuntulamamaktan.Bir suratta başka başka anlamlar keşfettik kimse aynı kalmadı.Kimilerini el sallayarak kimilerini gözyaşları ile uğurladık biz.Kimilerine güle güle,kimilerine gül'e git dedik. 'Ben çocukken' diye cümleye başlayıpta sonuna nokta koyan bir insan olabileceğini düşünmüyorum.Gençliklerimiz başkalarının düşünceleriyle, sorularla ve kesiflerle geçti.Olgunluk evresini her hayata yakıştırmıyorum.Yaşlılık ise yalnız geçer ne kadar çevren olsada sonunda yalnız kalirsin. Evet biz içimizdeki çocuğu sandığa kitleyip büyümek istedik ve keşkekerimizi birleştirip şunu söyledik:Keşke hep çocuk kalsaydık...