Köy Merası

Köy merası gibiyim genelde. Köyün hayvanları üstümde...Yağmura fırtınaya açığım,güneşe de. Kar yağar üstüme,fışkıdan ot biter göğsümde. Kuşlar yuva yapar alıç ağacıma, beslerim onu meyve versin diye. Kuşlarımı beslerim gövdemde. Hoyrattır benim insanım, bir o kadar da teklifsiz. Üstümde tepinir,yatar yuvarlanır da bir pisliğini alıp götürmez. Bırakır bokunu püsürünü de ardına dönüp bakmaz. Teklifsiz sevgilisi gibiyim ben insanoğlunun. Arzu ettiğinde koynuma giriverir, sonra da hiç bir şey olmamış gibi gidiverir. Sonra yine yağmur yağar,bahar gelir,kimse sormaz halin nicedir. Bazen sığırtmaç toprağıma çömelir. Okşar beni nasırlaşmış elleri ile. İşte o zaman onu sarıp sarmalamak isterim. Hele bir de türkü tutturmuş ise inceden, şavkıtırım deremi derinden. Sonra o da gider,hayvanlar da gider. Akşamın hüznü çöker. Farelerim var benim beslediğim. Fırt ora Fırt bura koşuverirler de gıdıklayıverirler bedenimi. Bir neşelenirim ki sorma gitsin. Yılanlarım da var benim gizli. Söylemem yerlerini kimselere. Bana güvenmiş hiç açık eder miyim hayvancıklarımı?

Beklerim teklifsiz insanları. Gelsinler de ezsinler beni...