Küçük Anne - 1

Kader nasıl başlarsa öyle gidermiş ya doğudan sürgün gelir babam kayseriye köy ağası abdullah annem henüz onbeş yaşında verir başlık parasını alır beşinci karısı olarak yerleşir yahyalının bir köyüne bir kaç yıl sonrada annem bana hamileyken vefat eder dünyaya yetim açtım gözlerimi Annem ev geçindirme çabasında ben boynu bükük yetim nerde nir çocuk görsem babasının elini tutmuş yürüyor... İçimden birşeyler kopardı bu öyle bir acı duygu ki anlatılması mümkün olmayan yıllar yılları kovaladı acı göz yaşı dolu onbeş yıl geçmişti serpilip büyümüş ve köyün en güzel kızı olmuştum herkes bana imreniyordu ve ben hala babası olan kızlara imreniyordum öyle bir hasretti ki o kelime hiç baba dememiştim birgün seni verdik dediler nasıl yani dedim evleniyorsun dediler ve ben henüz onbeş yaşındaydım kim dedim çavuş ağanın oğlu dediler öyle çok sevinmiştim ki eşim olacak kişi hiç önemli değildi benim de babam olacaktı içim içime sığmıyordu evlilik ne demek nasıl bir sorumlukuk bilmiyordum söz kesilmiş bir hafta sonra eşim olacak kişi gelmişti nişanlın dediler benden epeyce büyük biri sarsılmıştım ama yine de seviniyordum babam vardı şimdi düşündüğümde cehaletin nasıl bir kurbanı olduğumu görüyorum karşımda duran yabancı hiç tanımadığım biri ve ben onunla evleniyorum giderken allağısmarladık deyip yanağımdan öptüeyvah dedim eyvah artık rezil oldum ben ne yapacağım dünya başıma yıkılmıştıçünki hamile kaldığımı düşünüyordüm günlerce ağladım kimselere söyleyememiştimçünki o çocuk beynimle çok büyük bir günah işlediğimi ve suçlu olduğumu sanıyordum bir hafta ağladım kafam gözüm şişmişti bir hafta sonra eşim yeniden gelmişti o halde görünce sordu hayırdır ölen biri mi var yok hastamısın yok peki bu halin ne ben hamileyim rengi soldu birden sordu hayırdır kimden dedi senden dedim hiddetlendi ulan vijdan et elini bile tutmadım ne ara hamile kaldın neden yalan söylüyorsun geçen öpmedin mi şaşkın şaşkın yüzüme baktı sen ondan mı hamile kaldın evet ne zannediyordun ya dakikalarca gülmüştü şükür şimdi çocuklarımız en azından bizlerden daha bilğili ve aydınyaşımı büyütmüşlerdi ondokuza çıkmıştım arkadaşlarım sokaklarda oynarken ben evlenmiştim çile yolculuğu başlamıştı yetim günlerime şükrettiren bir hayat... onaltı yaşında büyük oğlum doğmuştu kucağımda çocuk ben çocuk doktor demişti ikiniz bir büyürsünüz artık anne olmak farklı birşey çocuk da olsam kucağıma aldığım küçücük bir varlık canımdan kopan gözlerime baktığında ta yüreğime işleyen küçücük elleriyle parmağımı sıktığında benliğimi benden alabilen. Allahım bu nasıl bir duygu kucağıma basıp satlerce ağlamıştım her ne olursa olsunsenin yetim kalmana izin vermeyeceğim benim yaşadığım acıları sana yaşatmayacağım diye çevreden eş dost adımı koymuşlardı küçük anne...