Kusur Sizin Bakış Açınızda

Bir dönem psikolojik olarak çok zorlandım. Depresif bir dönem geçirdim, kullandığım ilaçların da etkisiyle kilo aldım. O dönemde şunu çok net gördüm: İnsanların bana karşı tavrı değişmişti.

Benim ne düşündüğüm, ne konuştuğum, nasıl bir insan olduğum sanki önemini yitirmişti. İnsanların dikkat ettiği tek şey dış görünüşümdü.

Oysa ben yine aynı insandım. Aynı düşüncelerim, aynı duygularım, aynı kalbim vardı. Sadece bedenim değişmişti.

Tombişim günaydın! Hangi göbeğini içeri çekiyorsun, üsttekini mi alttakini mi?

Bir yemek artarsa Sevgi’ye verin, o yer. Yere düşme sakın, yerler kırılır! Rüzgârda sana hiçbir şey olmaz, uçmazsın. Yanakların poğaça gibi, sen üşümezsin de. Kilolusun ya, güçlüsündür. Sevgi’yi çağırın, o kaldırır!

Ne kadar komik, değil mi?

İşte bir dönem çevremdeki insanların komik olma çabalarına maruz kaldım.

İnsanların fiziksel özellikleriyle dalga geçerek gülmek sizleri nasıl mutlu edebiliyor? Bir insanın canını yakmak, onu utandırmak, kendisini kötü hissettirmek nasıl bir eğlence olabilir? Bence bu apaçık ego tatmini.

Bir de şunu anlamıyorum: Ben kimsenin kalbini kırmak istemiyorum diye, kusurlarını yüzlerine vurmuyorum diye, benimle ilgili her şeyi şuursuzca söyleme hakkını kendinizde nasıl buluyorsunuz?

Bugün sosyal medyada isimlerini gizleyerek insanları acımasızca eleştiren, hakaret eden, bedenleri üzerinden yargılayan insanlar var. Peki, isimleriniz ve yüzleriniz görünür olsaydı bu kadar rahat konuşabilir miydiniz? Ağızlarınızdan çıkan o zehirli kelimeleri bu kadar kolay söyleyebilir miydiniz?

Bir insanı kırdığınızda, üzdüğünüzde, özgüvenini elinden aldığınızda elinize ne geçiyor?

Belki de bazı insanların hayalleri sizlerin acımasız eleştirileri yüzünden yarım kalıyor. Belki bir insan fiziksel bir farklılığı var diye insanların arasına karışmaktan çekiniyor.

Neden?

Kusursuz kim var ki bu dünyada?

Estetik yaptıran herkesin birbirine benzediği bu dönemde, doğal kalmanın kıymetini neden anlamıyorsunuz? Herkes aynı bedende, aynı yüzde, aynı dudakta, aynı kaşta, aynı gözde olmak zorunda mı?

Herkesin aynı görünmesi, aynı konuşması, aynı düşünmesi mi gerekiyor?

Artık şu toplumsal dayatmalardan vazgeçin. İnsanları oldukları gibi kabul edin. Dalga geçmeyin, zorbalık yapmayın. İnsanların toplum içinde rahatça dolaşabilmelerine, kendilerini saklamak zorunda kalmadan yaşayabilmelerine izin verin.

Bu dünyada önemli olan insanın kendisi değil, sahip oldukları.

Marka ayakkabıların, pahalı çantaların, marka saatlerin, güzel kıyafetlerin varsa sana gösterilen saygı değişiyor.

Gerçekten insana mı saygı duyuyorlar, yoksa insanın üzerindekilere mi?

Bunu yalnızca sosyal hayatta değil, hizmet aldığımız yerlerde de görüyoruz.

Bir mağazaya girdiğimizde, bir kuruma gittiğimizde ya da herhangi bir hizmet almak istediğimizde dış görünüşümüze göre karşılanmak zorunda mıyız? Verilen hizmet kişinin kıyafetine, fiziksel özelliklerine, parasına göre mi değişmeli?

Herkes aynı saygıyı hak etmiyor mu?

Bir de sürekli kilolu insanlara sorulan o sorular var:

‘Ne yiyorsun sen?’

‘Nasıl bu kadar kilo aldın?’

‘Hiç mi dikkat etmiyorsun?’

Belki metabolizmasıyla ilgili bir sorun var. Belki hormonal bir problemi var. Belki kullandığı ilaçlar kilo almasına neden oluyor. Belki psikolojik olarak zor bir dönemden geçiyor.

Neden herkes kendini açıklamak zorunda?

Neden bir insanın tabağına, bedenine, hayatına bu kadar müdahale ediyorsunuz?

Benim bedenim sizin mizah malzemeniz değil. Benim kilom sizin eğlence aracınız değil.

Bugün kiloluyum, yarın zayıflarım. Bugün kendimi iyi hissetmiyorumdur, yarın yeniden ayağa kalkarım.

Bir insanın hayatına dokunamıyorsanız bile bari hayatını zorlaştırmayın.

Artık insanları kilolarıyla, boylarıyla, yüzleriyle, kıyafetleriyle, paralarıyla ve farklılıklarıyla yargılamaktan vazgeçin.

Bırakın insanlar oldukları gibi yaşasın. Kusurlarıyla, farklılıklarıyla…

Kusur sizin bakış açınızda.

Ve son olarak şunu unutmayın:

Bir insanı güldürmek için başka bir insanı incitmek zorunda değilsiniz.