LiLa'ma

Uzun yolculukların hatrına yazıyorum LiLa... Belki bir daha ben olmamaya, bir daha geri gelmemeye... Saygın şiirlerim teker teker bırakmaya başladılar beni... Okumuyorum... Yazmıyorum... Kırık bir akıl sokağının paçavralarıyla dolu bir havuzda yaşıyorum... Sanki ölürcesine... Yaşamak mıdır bu LiLa?... Nefret ettiğin bir şehre sevdiklerini bırakmak... İçinde arkanı dönüp gittiğinde bir daha dönemeyecekmişim gibi, yok yok dönersem ruhum bedenimden ayrılacakmış gibi... Yoksa bir şair için önemli olan ölümü değil mi?... Ya da hayalperestliğim yeniden mi güncellendi?...

Giderken büyürmüş insan... Ağlarken yaşlanırmış... Sözlerinin arası dudak payı kadar... Ah... Kendimi ne kadar zor tutuyorum bilemezsin... Satırları karalamak, tabuları yıkmak, parçalamak isteği burnumda tütüyor... Ama tek yapabildiğim (belki de tek becerebildiğim) susmak... Gözlerimi hep acıya kaymasına izin veriyorum... Ne kadar mazoşist bir insanım...

LiLa'm... Sevgili LiLa'm... Dönemezsem... (Hayır sus ne diyeceğini biliyorum...) Dönemezsem kimseyi şiirsiz bırakma... Benden kalacak olan bir avuç şiir yığını olacak...

Ve hoşça kal... Hak edeceğin bir kişide olman dileğimle... Hoşça kal...

E F T E L Y A... (Akdenizi cebinde taşıyan kız... )