Melankoli Defterlerim devam..

uyandığımda bütün ağırlığımı atmış gibiydim. hayatımda gördüğüm en rahat yataktaydım ben hariç kimse yoktu odada beyaz ve sadenin huzuru olmalıydı içimdeki bu güzel şey nurani bir odadaydım.kapı çaldı ve birden irkildim.odaya benimle konusan o yarı çıplak adam girdi ve bana gülümseyerek acık pencereye dogru yürüdü bu bana buraya gel demek gibi nazik bir emirdi.adamın yanına dogru yürüdüm pencereden baktığımda o çölün ortasında ki cenneti gördüm.çok şaşkındım beni bir kral gibi selamlayan yüzlerce kişi bunun en başlıca sebebiydi.hayatımda kendimi en önemli gördüğüm andı.adam halkı ayağa kaldıracak hareketi yaptı hepsi aynı anda adamın bir el işareti ile ayağa kalktı o an anlamıştım galiba kral ben değildim o adamdı.seslendi halka o hiç anlamadığım dilde çok kısa bir konusma yaptı ve perdeyi kapattı.ben neler oluyor demek için adamın gözlerine baktım oda bunu anladı ve bilmek istermisin ne dediğimi dedi başımı salladım oda bizi kurtaracak adamın sen olduğunu söyledim dedi ben ama demeye kalmadan biliyorum işe yaramaz birisin ama bunu onlar bilmiyor dedi aşağılandığımı ve çok yanlış bir yerde olduğumu anlamak dakıkalar sürmüş olmalıydı...

Devam edecek