Sustum

Kalemimin olmayışı değildi yazmama engel.Giderken hayalini bile bırakmamandı yangın yeri gönlüme.Önce kalemim sustu,sustu,sustu.Sustum...

Gittin;yağmur toprağa,gözler uykuya , kalemim yazmaya küstü.Küstü güller güzel kokmalara,yağmurla koklaşmalara.Gündüz olmuyor artık seni görmeyen gözlerime,gece dargın gündüze,ben hasret senle geçen gecelerime.

Akardı gönlümçağlayanlarmisalisenledoludağlaraovalaradenizlere.Coşkundu,hırçındı,kızdımı taşları eritir,istediğinde can verirdi tohumlara.Gittin ne hırçınlığı ne çağlaması kaldı gönlümün.Sustu,sustu,sustum...

Özlem demek hasret demek giden demekti,öğrettin bana bunu.Şimdi de ben gidiyorum buralardan.Peki,peki ya giden bensem özlem,hasret uykusuz geceler kime kalacak?Senin olsun demek isterdim ya...

Konuşmamamın nedeni kelimelerin tükenmesi değildi.sustu sustu sustum...

Susmasını bilmek en büyük asalettir,sadık kalmasını bilmek gibi. Yarım kalan aşklara,sadık kalan aşıklara saygılarımla...