Tahtalı Köy

son adresimiz tahtalı köy.. tek kişilik hane.. biraz dar biraz karanlık.. olsun.. kirası yok elektrik su parası da ona keza.. ne maliye ne de belediye peşimizde.. kadın dırdırı çocuk mızmızı hepsi yoklukları oynuyor.. yeşillik çiçekler öten bülbüller hepsi sofra kurmuşlar baş ucumuzda daha ne isteyebilir ki insan.. umudun alası mutluluğun sefası kaldırılmışken raflara tüm cefalar.. gel keyfim gel der gibi sonsuzluk ebediyetin koynunda.. biz neden ağlarız arkadan arkasından hiç anlamış değilim varken davul zurna ile uğurlamak özgürlüğe kurtuluşa zamansızlığa.. yoksa bunca ağıtlar biz geriye kaldık diye mi acaba? biz geriye kaldık diye mi acaba?.. anlamış değilim bir türlü ne bu acelilik telaşlık.. beklemesini bilirsek bize de gelecek mutlaka sıra eninde sonunda.. sanki başka çaremiz var gibi var gibi insan olmanın kulsuzluk hali...

(Berlin,17.01.2015)