Umursadığım Yok Aslında

İstenmediğimi idrak etmeyi reddettiğim bir dönemde bu yazıyı yazıyor olmam sizi şaşırtmasın. Yaradılışımızda var görmezden gelmek. O seni görmezden gelir, sen onun seni görmezden gelmesini görmezden gelirsin. Gül gibi geçinir gidersiniz...

Mal mal sevdiceğimin telefonda yada internette malum sitelere girip online olduğu vakitleri kontrol ederken yakaladım kendimi. Teknoloji insanda mahremiyet bırakmadı kardeşim bu nedir böyle... Bunu yaparak elime ne geçtiğini hala keşfedebilmiş değilim. Sanırım insanoğlunun doğasında var hafiyelik yada benim doğamda var bu. Zaten küçükken de evimizin karşısındaki muhtarının oğlunun odasını gece olunca röntgenlerdim. O kendini bilmez de her seferinde soyunmadan önce perdeleri kapatır, beni hayal dünyamla baş başa bırakırdı. Neyse, konuyu dağıtmanın bir anlamı yok...

Ne diyordum? Hah evet yârimi ona fark ettirmeden psikopatça takip etmemdi konu. Elbette takip edip melül melül onun orada olduğunu gösterir imgelere bakmakla yetinmiyorum. Minik kelebeğim online olduğunda, hemen anlamlı anlamsız mutsuzluğumu gizleyen paylaşımlarda bulunmaktan geri kalmıyorum. Aklım sıra sensiz de yapabiliyorum, unuttum seni zalim mesajı veriyorum lakin unuttuğum falan yok. En azından ilgi alanıma yeni biri girene kadar unutacak değilim. Kim benden başka bir uğraşım yokken onu unutmamı bekleyebilir ki!

Ayrıca ben onu unutmadan onun beni unutması da mümkün değil. Ben onu takip ediyorsam o da beni kesin takip ediyordur. Ben onu merak ediyorsam o da beni merak ediyordur. Ben onu düşünüyorsam o da beni düşünüyordur. Ben onu bekliyorsam o da beni bekliyordur. Bekliyordur değil mi?

İçinizden alaylı bir edayla 'hı hım' dediğinizi duymadığımı zannetmeyin, bu yaptığınız ayıp yahu. Ne olmuş vazgeçmiyorsam, vazgeçilmez olduğumu düşünüyorsam? Bu kadar acımasız olmak zorunda mısınız?

Günler, günler geçti fakat benim tomruğum hala gönlümü almak yada aramızdaki bu garip sessizliği sonlandırmak için herhangi bir girişimde bulunmadı. Demek ki yaptığından utanıyor ve beni aramaya yüzü yok diye düşünerekten bir mesaj atmaya karar veriyorum. Neden mi? Çünkü normal değilim...

'İyi misin?' diyorum sadece. Sadece dediğime bakmayın. Her ne kadar hal hatır sorar gibi görülse de farklı anlamlar taşıyan bir soru bu. 'İyi misin?' ? Hey ben buradayım. ?Tamam, bu savaşı sen kazandın haklı olmam umurumda değil. ?Allah'ın şapşalı al sana beni aramak için bir sebep. ?Sondaki soru işareti senden cevap beklediğim anlamına geliyor. ?Hala aklımdasın. ?İlgiye ihtiyacım var. ?Özledim.

Mesajım iletildikten sonra görüldü iletisini bekleyene kadar ki ve ileti görüldükten sonra aklımdan geçirdiklerim.

-Gönder tuşuna basalı bir dakika oldu neden hala okumadı ki?

-Bir saat boyunca telefonunu eline almamış olması normal değil, başına bir iş mi geldi acaba?

-Öldü mü ne?

-Ah evet, mesajımı okudu ve şu an sevinçten havalara uçmuş olmalı.

-E okuyalı 3 dakika oldu neden hala cevap vermedi ki?

-Tabi yaa, sevinçten kelimeleri bir araya getirip cümle oluşturamıyor sevdiceğim.

-Aradan 1 saat, 20 dakika, 32 saniye geçti ve hala bir cevap yok. Noluyo lan?

Gözün kör olsun teknoloji, biraz gizem daha sağlıklı birer birey olmamızı sağlayabilirdi.

Üzüldüm mü? Hayır diyeceğimi sanıyorsunuz, hayır diyecek olan insan bunca şeyi yazar mıydı yahu. Elbette üzüldüm, sonuç olarak ne kadar kabullenmek istemesem de koca kafalı odunumu budama girişim sonuçsuz kaldı.

Bazen gelmeyeceğini bilirsin ama yine de beklersin ya, salaksın ondandır.