Unut gitsin o şehrin sokaklarını

Merhaba ........ yine baş başa kaldık sen ve ben.Neden kaçırıyorsun gözlerini sende'mi kırıldın bana,bu nasıl bir depremki bir anda yıkıp yok ediyor umutlarımızı...................... Yürüdüğüm yollardaki çakıl taşlarına değil isyanım beni oraya bile bile mahkum eden ben.Kalbimdeki cam kırıklarını toplamaya çalıştıkça daha fazla batıyor yüreğime kanatıyor yok olmaktalığın çaresizce yaşamak öyle zor ki.............. Bilemezsin, o ulaşılmaz sandığın yıldızlar en yakın dostun oluyor. Onlara anlatmaktan başka çaren olmadığını bildiğin için döküyorsun yüreğini hiç ama hiç düşünmeden. Zannettiğin kadar kolay olmuyor hiçbir şey,olmuyor,çırpındıkça batıyorsun,battıkça o ateşin içerisinde yandıkça yanıyorsun.Uykusuzluğa çoktan alıştım ben. Sadece hayalini görebildiğim gecelerde o soğuk bedene sarılıp uyuyabiliyorum ki bu bile benim için büyük bir nimet olsada boş ver diyorum uyuduğumda onu düşünememek onu hayal edememek yüreğime saplanmış bir hançer gibi geliyor bana.Sen uykularında orada ben sürgünde Ankara'da.

Unut gitsin o şehrin sokaklarını Ne sevdalar yaşandı ne acılar Ne sen sorguladın nede ben O bir rüyaydı yaşananlar Unut gitsin sevdalım Unut gitsin belalım Unut gitsin o şehrin sokaklarıını

Ne anlamı var yanlışların doğruların Sen orada ben sürgünde Ankara da İsyanlar etsem duyarmısın sesimi Dualar etsem tutarmısın ellerimi Hayaller kursam süslermisin gecelerimi Unut gitsin sevdalım Unut gitsin belalım Unut gitsin o şehrin sokaklarını

Yine uykusuz geceler Soğuk dört duvar arası soğuk İçim kan ağlıyor,yüreğim yanıyor Sevdam öyle büyük'ki,dağlara taşlara sığmıyor Unut gitsin sevdalım Unut gitsin belalım Unut gitsin o şehrin sokaklarını Unut gitsin,unut gitsin.