Unutmaya Beş Kala

Hayatın puslu kaldırımlarında ilerlerken, yalnızca yanı başımızda planlanan oyunların değil, ileride birçok darbeye girmemizi sağlayacak insanların var olduğun unutmayalım. Kayıkçıların motor alabilmek için sattıkları balıkları, nasırlı ellerine yazdıkları helalliklerinden kaynaklanır. Ömrü çürüten ufak böcekler sadece gıdaların değil, insanlarında üzerlerindedir.

Bir sahil kasabasında, boynumuzda sadece şairliğimizden kalan gözlüğün sicimleri; ‘yakın mı ‘uzak mı’ diye tartışırken elimizde sayfalarla, sağ alt köşede belirsin Nazım’ın satırları;

‘’Yani öyle ciddiye alacaksın yaşamayı,

Yetmişinde bile, mesela zeytin dikeceksin

Hem öyle çocuklara falan kalır diye değil,

Ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,

Yaşamak ağır bastığından.’’

Hiç düşünmedim elimde zeytin fideleri, köşe bucak minik bahçemde toprağı kazarken kendi hallerimi. Aslında bir ağacın üstünde sincap gibi zıplayarak, en tazesinden vişnenin, tek adımlık damağıma yapışmasıydı benim hayalim. Kirazların vaktinde önce yenmesi; ‘sabırsızlıkla’ ve her şeye inat ateşböceklerini seyretmekti amacım bir ucu kırık, sallanan sandalyemin güneye bakan kısmında…

Azalıyoruz... azaldıkça küçülüyor; ellerimiz, ayaklarımız, beynimiz… Yazmaya korktuğumuz kalemimiz bir gün elimize alamayacak kadar büyük olacak ve kavrayamayacak satırları zihnimiz…

Unutuyoruz… Alzheimer diye bir şey çıkardılar, (zira uzun yıllardır var) adına ‘unutkanlık’ diyorlar halk dilinde. Aslında beyin hücrelerini yok olmasına neden olan ilerleyici bir nörolojik rahatsızlık bunun adı. İlk başta sevdiklerini nasıl unutur diyor insan, ya unutamadıklarını da unutturuyorsa bu hastalık… ( ki tıpta öyle)

Unutmaya ve unutturmaya dair o kadar şiir,yazı,deneme,öykü ve şarkı var ki belki saysak satırlar yetmez… Hep kötü tarafından baktığımız hikayeler, ayrılıklar ve yaşanmışlıklar bir nörolojik rahatsızlık yüzünden ‘unutamam’ dediğimiz her şeyi siliveriyor hayatımızdan. O yüzden ‘unutmak hep var’ aslında hatırda kalmak ümidiyledir yaşananlar…

* Kıymetini bilelim unutulmayanların,bir gün zihnimizde kalmayacağını bilerek; acı da tatlı da olsa ' güzeldi' demek adına...