Utrillo'nun Tabloları
O zamanlar hiç anlamadım neden sokakları hep boş Utrillo'nun tablolarının soğuk ama çekici havası vardı Taş evler dizi dizi sokaklar sarı merdivenler her yer boş Issız tam da on iki eylülün yasakları ile çakıştığından mıdır nedir Bizim oralar gibi geldi bana hep o tablolar Cemile ninem çay demliyordu evlerinin birinin bahçesinde Amca çocuklarıyla istop oynanıyordu hava kararana kadar Neresi olduğunu bilmediğime aşıktım galiba Bu zor hayattan çıkan fırça darbeleri gençliğim aslında Bir iki ilave vardı elbette o zamanların aşkları masum Siyah korkak biçimsiz değil Cesur abartılı sayılmazdı sade idi O zamanların insanı temiz idi Durgun bilge engindi sözcükler Sebep gerekmiyordu aşktan kudurmak için O zamanların şarkıları dondurucu idi Tramvay yoktu bizim ilçede Dere kenarı kahvelerinde el ele tutuşulmazdı En çapkınımız sinemada el tutabilendi Gizli doğum günlerinde sarı gazoz üstü öpücükleri saymasak Kardeş gibiydik sevgililerimizle
O zamanlar hep hayrandım Utrillonun şehirlerine İfadesiz kabullenmiş halk çizmiş ısrarla Veya biz öyleydik aslında Belki de ondan yakın geliyordu o tablolar bana Vivaldiyi yeni keşfetmiş dört mevsimi bilmenin Havasını attığımız dönemlerdi Gizlice dinlenen Bizim Radyo polisiye bir hava katıyordu hayatımıza Ağabeylerimiz vardı çabaları takdirlik İdealler vardı gözlerimizi ışıldatan Bir şey diyecekmişiz de kursağımızda kalmışlık hissi adamlarıyız şimdi Eksik ağrılı kısa kalmışız Yeşermek yasaklanmış Kötü olan razı olmuşuz Genç olmamak geç kalmak Nefes alamamak olmuş Anlaşılmamışız Aldanmalarımız alnımızın teridir Gerçektir Onlar bizimdir Beni ben yapanlardır Hatalarım albüm ara sıra bakarım Böyle zamanlarda nedense Utrillo yu hatırlarım...
24.07.08