Varlığa Duyulan Özlem

Hep söyleyemediklerimizle yaşarız ...hep güzel olan saklılarla dururuz hayatta... bir köşede beklettiğimiz özlemlerle yürürüz bu yollarda...sevdiğimiz insanlara seni varken de yokken de çok seviyorum ya da özlüyorum diyemeyiz bir türlü her nedense...

Kelimelerin anlamını yitirdiği bir noktada, söylersek herşey bitecek korkusuyla tedirgin bekleriz sadece...sevgi kalemiz olur adeta, sırlarımızsa surlarımız...emin sanırız kendimizi içeride, söylenmemiş gizlerle, hep güvende...

Oysa yokluklar anlatır en iyi özlemleri, acıyan yüreklerimizin titrek kıvrımlarında...insan değilizdir sanki...tüm dünya bürünür geceye...yarasalar sarar dört yanımızı, göremeyiz özlemlerin bittiği aydınlık yolları...ve harcarız dolu zamanları, saklı kalmış gerçeklerimizle...

Yangında kalırız yardan uzak boş zamanlarda.. sevgiyi söylemek için artık acele eden dillerimizin hüzünlü hecelerinde...geç kalmadan yaşamak isteriz herşeyi.. ve varlığı da görmeyi, yokluk kadar...ikisine de kanamadan gideceğimizi bile bile suskunluğu bozmaya yemin ederiz bu defa da taa gönülden...