Yalnızlık Terapileri - I

Hüzün müdür? korktuğum. Yoksa -ya unutursam- yüzün mü? Yalnızlığım bile bir o kadar yalnız kalmış, alışmışken sensizliğe, sen gitmeden önce soracak bir sürü sorum varken -mesela neden bu kadar aşık ettin beni kendine- gibi, gidişimin karanlık sancısını ağırlıyor şimdilerde parçalanmış ruhum... Çatlak tenini düşlüyorum kaldırımlarımızın sevgilim! Yakındır yine yağmur mevsimi ve izlerimize çamurdan seri cinayetler... Ruhum deliniyor sonra, içinden -tutamıyorum birşeyleri-. Kaçıyor senli-benli zamanlarım, çocuk bakışlarımla deniz aşırı masallarım... Karanlık bastırıyor sancılar ve karanlık ruhumu...

Nefreti sebebim benim, Zehr-i kurtuluşum ise sen!