Yirmi bir

şimdi geçmişi geleceğimle aydınlatmak için , çok geç olduğunu anlıyorum... kırık bir ayna tutuyorum ruhuma, göremiyorum kendimi, acizliğimden... kaç yaşındayım, hayatın neresindeyim, amacım ne büyük bir karmaşa içerisindeyim.. kendimi bu karmaşadan sıyıramıyorum... kalabalığın içinde arıyorum kendimi, her yüz tanıdık, her yüz yabancı... kendim bulmak bi yana, bulduğum kısmıda kaybediyorum orada.. ve anlıyorum yirmi bir yaş çok büyük. sanki çok baharındaymışım gibi davranan insanlara inat, yaşanıyor ruhum.. kaldıramayacağım yükler mi verildi, yoksa ben çok mu hamalım? mükemmel bir soru karmaşası .. bu beynimin bir oyunu adeta..mükemmel varlığımın içinde ki o mükemmel yokluk...sanırım kelimeler burada bitiyor... ya da ben seçemiyorum, ve yine aynı karmaşa da boğulmak istemiyorum... işte hoşgeldin yirmibir ..