Yokuş Yol

Ne kadar bu yokuş yolu çıkmak istemesem de mecburi bir şekilde yorgun argın bu yolu yürümek zorundayım. Ellerimi arkama bağlayıp şöyle yavaş yavaş tüm iş stresimi geride bırakarak kaya markete doğru yine yaklaştım. Bu demektir ki evin yolunu yarıladım. Yağmur da yağmıyor ki telefon edip arabayla beni alsınlar, ıslanacağım diye. Bugün bunu hayal ettim ama olmadı. Yağmur yağmadı. Tabanlara kuvvet yine. 

Bazen düşünüyorum biz zamanında arsayı dağ başında niye alıp ev yaptık ki ? Böyle düz ayak bir yer olmaz mıydı ? Demek ki o zamanın şartları mı öyleydi neydi ? Yanımda da bir tanıdık yok ki konuşa konuşa yol çabuk bitsin. Kaldırımda dinlenmek istemiyorum. Sonra oturup kalkmak zor oluyor. Kendi kendime duygularımın halini anlamaya çalışıyorum.

Sabır duygusu biraz daha ön plana çıkıyor. Sonucu selamet olan büyük davete bekliyor.

Merak duygusu haddini bilmiş nerdeyse. Olur olmadık anlarda sesini çıkartırdı, şimdi bakın ağır başlı olmuş, sakinliğini koruyor. 

Öfke duygusu uykuda sanki. Uyandırmak da istemem. Hem niçin kime öfkeleneyim ? 

Bu şekilde ruhumu dinleye dinleye yokuş yolu bitirdim sonunda. Artık büyük bir sevinçle kapının ziline basabilirim. Yaşasın üç yaşındaki oğlumun kim oooo diye bağıran o komik sesini duyacağım.