Zamanın Sessiz Tanığı Telâşın Ötesinde Yaşamak

İnsan, kurduğu takvimlerin ve saniyelerin ritmine yenik düşmüş bir yolcudur. Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan koşturmaca, sadece bedenimizi değil, zihnimizin en zarif köşelerini de aşındırır. Her yere yetişme gayreti içinde aslında hiçbir yerde tam anlamıyla var olamamayı öğreniriz. Oysa hayat, hızlı adımlarla katettiğimiz mesafelerde değil; durup soluklandığımız o kısa duraklarda gizlidir.

Günümüz insanı bir şeyleri hızlıca tüketmeyi, bir sonraki ana bir an önce ulaşmayı başarı sayıyor. Ancak hızlandıkça derinlik kaybolur, bakışlar yüzeyselleşir. Bir çiçeğin açışını, bir dostun kelimelerindeki durgunluğu ya da kendi iç sesimizin tonunu ancak yavaşladığımızda fark edebiliriz. Zamanı bir düşman gibi yenmeye çalışmak yerine, onun akışındaki incelikleri seyretmeyi öğrenmek hakiki bir bilgeliktir.

Sessizlik, çaresiz bir kabulleniş değil; gürültünün arasından süzülüp kendi hakikatine erme çabasıdır. Her gün üzerimize yığılan binlerce sesin, görüntünün ve telaşın arasında ruh, ancak durulduğu vakit kendi yankısını duyabilir. İnsan zihni sürekli hareket halinde olduğunda aynasını bulandırır; durağanlaştığında ise dibindeki cevheri net bir şekilde görünür kılar.

Geçip giden günlerin ardında bıraktığı en değerli hazine, kazanılan unvanlar veya tüketilen imkânlar değildir. Asıl iz, o zaman dilimine ne kadar samimiyet ve ne kadar şuur sığdırabildiğimizdir. Aceleyle yürünen yollarda manzarayı kaçıran yolcu gibi, hayatı da sadece bir "sonuç" fikrine kurban etmek, yaşama sanatının özünü gözden kaçırmaktır.

Nihayetinde dünyada bıraktığımız iz, kazandığımız hırs veya koşturduğumuz yollarla değil; yavaşlayıp dokunabildiğimiz gönüllerle ölçülür. Hayatı telaşsız bir kabullenişle yaşamak, zamana yenilmek değil; aksine zamanın ötesine geçebilmektir.