2043

I.

dilimin kıskacında yetim kelimeler emziriyorum

bir düşe adayarak uykularımı

II.

karasında ebruli bir sızıyla

ömrümü törpüleyen zaman

ıssız sokakların ahını taşıyor dünden yarına

bir göçmen kızının parmakları üşüyor

dalında yaprağın elvada vaktidir

III.

yetimliğime türküler yakıyorum

siyah güllerin kokusuna eş

eski bir fotoğrafın arkasına yazılmış

bozuk bir el yazısıdır kaderim

ve ellerim mazot kokar

cebimde biriktirdiğim umutları

düşürmüşüm yerlere

gözlerimden kan damlıyor mütemadiyen

IV.

içimde/kini söküp

maviyi yamalıyorum arıklarıma

tırnaklarım üşüyor

kalbime doğru yürüdükçe

ayaklarıma takılıyor mazi

V.

seğirtiyor gözlerini gece

karanlık lanetini damıtıyor dudaklarıma

içine gömülüyorum kendimin

~kendimden göçüp kendime varamıyorum ~

VI.

uzun kış gecelerinde

saçlarımı dalgalandıran rüzgar

nefesimin buharında tüten özlem

parmaklarımın arasında üşüyen bir dal sigara

kuş seslerinden ve ninnilerden

kabarıp kabarıp üzerime boşalan bulutlardan

gecenin sessizliğini bölen ıslığımdan

sokak lambalarının titrek sarılığından

gözlerimden illaki gözlerimden

durmadan kaçıyorum

aynaya baksam kusacağım

biliyorum

VII.

kangren gülüşler saçıyorum

yüzümdeki hüzne tanık olmasınlar diye

ve ne zaman kalbime yönelsem duraklıyorum

kalbimde dikenli t/eller

kalbimde ısırgan otları

kalbimde sırra kadem bir ağrı

VII.

bileklerini kesiyorum yalnızlığın

pıhtısında bir hayvan hırıltısı

yaprak yaprak dökülüyor avuçlarıma

ve şarkısını söylüyor hayatın

gözyaşıyla harmanlanmış bedenimle

kapı aralığından su misali akıp gidiyorum

VIII.

ben ölüm tarihimi bilen biriyim

bana dağların yüceliğinden

başağın kudretinden bahsetmeyin ey insanlar

soluğumu kesecek kudret

ve sırrımı ifşa etmeyecek bilinç

bu deli bozkır tenimde

ölümü kucaklayan ellerimde gizli