Açılmamış Mektuplar

O sene kış ne ağır geldi

Üç kuruşu bir köşede hiç görmedik

Ya hep elektriğimiz kesilirdi günlerce

Ya da su parasını ödeyemezdik.

Üç çocuk bir kadın

Anne şevkati odayı ısıtmaz ki

Ben sana üşüyordum anne

Sobada yokluk yakılmaz ki!

Ne yazın sıcağıydı sevindiren

Ne kışın ayazı içimi titreten

Annemin göz yaşları hiç dinmiyor

Her gün ağlıyordu

Babam gençti

Babam hep geç geliyordu.

Sana bir sözüm vardı

Okuyup adam olacaktım.

Hani hep

Ceketimi satarım okuturum derdi ya!

Bir yere kadar dayanılıyor

Sonra bırakıyor kendini çarkın içine insan

Babamın ceketi para etmiyor anne.

Bu kaçıncı keşke okusaydın deyişin

Benimde kaçıncı oldu bilmiyorum

Çalıştığımı arkaşlarımdan gizleyişim

Başım yaşımdan büyük olmuş

Sattım okulu göz yaşlarına

Bir de babamın para etmeyen ceketine.

Asker ocağında yazdığın

Yüzlerce Mektup geliyor aklıma

Sen hep kaç günün kaldı derdin

Kardeşimin ağzıyla

Ben hep babam ne yapıyor derdim

Dilimin ucuyla.

Annem hâlâ gizliyordu

Babam gençti yine geç geliyordu

Kaç kışı sakladı bağrında ömrüm

Kaç ak gönülsüz düştü saçlarıma

Ben bir ömür harcadım

Annemin göz yaşlarına

Şimdi adım adım hayata taşıyor

İçimdeki sessiz bağırışlar

Belkide hep susmalıydı

Açılmamış mektuplar

1988