Adın Güneşim Olsun
Çığlıkları duyarlar
kim bunlar demeyin
kana doymazlar
görmezler...
onlar çiyanlardır...
aşımıza göz koyanlardır. )(M.G.)
artık yazmasam diyorum
yaşamın uçsuz bucaksız sonsuzluğunda
ani düşüncelerimle kalkıyorum
yürüyorum
bir iki adım atınca duruyorum
gökyüzüne bakıyorum
sen görünüyorsun içimde kayboluyorum
gecelerin yıldızları düşüyor yolumun üstüne
bazen basar olurken sen sönen yıldız oluyorsun
yalancı insan yalancı baharlara boyanıyor
peşinde koşan insan varsa da yok s/ayılan
artık bana ölüm yok
sen oldukça..!
hep Eylül e kalan güz dili ayazlara
güneşin ısısıyla ısınan gecelerin dili olsaydı
gönlümün dilberi duysaydı
haberin alsaydı ölümüne koşardın bilirim
ne fayda içimin tutuştuğu alevleri sönmesi
hani yeminimiz
hani umudun taşına bir duan olacaktı
hani solmayan çicek olacaktın
gecelerde saçlarıma yıldızlar konduracaktın
sönen yıldız ardında gözlerim ağlayacaktı
acıya razı olan sessizlğine gezinirken yüreğim seni s/aklardı
acıların kol gezdiği yorulmaz bildiğimle koşuyorum ardında
yaşam umuduna ölüm sancısı sararken
zincire vuruldum kelepçeli ellerim
lal olan dilim konuşmazken mahkumdum yinede sevdanla düşmedim
hiç bir güç dayanamadı sana düşkünlğümden
yeter
bese yeter dedikçe
gel
ölümde olsa rüyalarımızla el at yürek yorgunlarına
uzat elini bir gel rebere k/alsın
adın güneşim olsun
22*09*12*Karataş