Adınla Isınırım

Göğsüme düşen en güzel bahar sensin.

Soğuyan gecelerime usulca yayılan sıcak nefessin.

Bir fincan çayın buğusunda seni düşünürüm;

Kalbim üşüse bile, adınla yeniden ısınırım.

Gülüşün, pencereye vuran sabah güneşi gibi,

İçimdeki karanlığı sessizce alıp götürür.

Yanımda olmasan da sıcaklığın benimle;

Çünkü bazı insanlar kalbe dokunur ve hep orada kalır.

Sen gelince mevsimler değişir içimde,

Kuruyan dallarım yeniden çiçek açar seninle.

Bir rüzgâr gibi değil,

Yavaş yavaş işleyen bir huzur gibi girdin hayatıma.

Ne zaman yorulsam, adını geçiririm içimden;

Sanki bütün yüklerim biraz daha hafifler o an.

Gecenin en sessiz vaktinde bile,

Kalbimde yankılanan bir sesin var.

Ve ben her yeni güne,

Senin bıraktığın sıcaklıkla uyanıyorum.

Çünkü sevgi bazen bir dokunuş değildir;

Bir insanın varlığını kalbinde hissetmektir.

Sen de benim kalbimde,

Hiç sönmeyen bir ateş gibi yaşıyorsun.

Eğer bir gün üşürsem, seni hatırlarım;

Çünkü en sıcak mevsimim, hep sen oldun.