Adsız Pencere

Bir tutam üzüntüde evvelin

Saçlarımı dağıtır da toplardım basamaklardan içeriye..

Sonra pervazlara gece doğar

Köhne kapıları aralardı çocuk ayaklarım

Onca sözle bir şiiri oyalarken

Sokaklardan evler taşınırdı ellerime

Öncenin çemberi bahar dolu resimde

Bir ırmağın kıyısına uzanıp

Denizi öpüyorum kuş sesleriyle

Parmaklarımda göğün dalaşığı

Ah ağaçlara gösterebilseydim yüzümü

Aldanarak yeşile papatyalar sererdim

masama

Suallere yama aklım

Adsız pencere

Şimdi

Ay’lı gece

Denizin gümüşünde ağaçları büyüdü

Uykum suları hıçkırırken uyandım

Derinleşen gözlerimde uçurum

ve binlerce yıldız..

Yorgunluğumu güneşin sabahından söküp

İçime işli perdeyi

Yeni bir geceye bırakıp giderken

Nasıl da serpildi gözlerim