Affetmek Yok

Bir gün herkes yaptığıyla baş başa kalır.

Ne gözyaşı unutulur,

Ne de kırdığı bir kalbi.

Ben sustum diye hiçbir şey bitmedi,

İçimde hâlâ hesap soran bir sevdâ var.

Sokaklar şahidimdir, nasıl düştüm yoluna,

Bir Aşk uğruna verdim bütün ömrümü sana.

Bir ömür verdiğim kalp ellerinde harcandı.

Sen sevilmeyi hak etmedin Nankör.

Ne dualar ettim ben dönsün diye kaderim,

Meğer kendi elimle büyütmüşüm kederi.

Sen giderken ardında bin parçaya bölündüm,

Ama yine kimseye göstermedim derdimi.

Şimdi rüzgâr gibiyim, tutamaz hiçbir el,

İçimdeki yangını söndüremez hiçbir sel.

Bir gün adımı sayıklarsın sende,

Sende yanarsın benim gibi gecelerde

Bilki Affetmek yok…

Bu defter burada kapandı.

Affetmek yok, duymuyorum sesini artık,

Yaraların üstüne yeni yaralar sardık.

Affetmek yok, dönsen bile kapım kapalı,

Benden sana son sözüm;

Beni yaktığın kadar sende yan.

Ben ağlarken gülenler şimdi hikâyemi dinlesin,

Küllerimden doğdum ben, bunu da herkes bilsin.