Alıcıkuş

bir öç almak gibi

açıyorum gökyüzüne penceremi.

bir alıcıkuş sızıyor

yara veriyor, yaşama.

uzanıyorum,

el kadar bir kanat

damla gibi bir uçuş

bozuyorum

elimle yokluyorum varlığını

bir bir sayıyor o da kaderimi,

simsiyah ve keskin

ummadığı şeyler görmüş

tedirgin.

elime uzanıyor

benim elimde susuz bir kalp,

seslenir gibi yapıyor, diğerlerine

gözleri muhakkak ki ışıksız.

bırakmıyor kaderimi

birleştiriyor, bir diğeriyle

siyahlık dağılıyor

sis çöküyor

ve en son

uçacak dahi halsiz

yol gösteriyor karanlıktan.

biliyorum.

kimse anlamaz halbuki.

his,

alıcıkuştan sızıyor,

ve kaderimi görüyorum;

ilk kez.

16/06/2017