Anya

Anya;

Bir kırılışı olmalıydı,

Gözlerime sinen bereketsiz bulutların kasığında dövünen yağmurun.

Yoksa sokağımı terk eden adımlarının bıraktığı çıldırtan gürültü

Kulağıma kan sağarken, merhametsizliğiyle mücadele edebilirdim.

Akşamcı kuşların serseri kanatlarını çalıp ruhumu kesen arsızlık

Karanlığın örsüne iterken düşümü

Yargısız idamların korkusuz kahramanı da olabilirdim.

(Kardan adamı eriten içindeki aşk mıdır?)

Anya;

Bir cinayeti olmalı terk edilişimin

Mesela, Bolşoy tiyatrosunun perdelerine çocukluğumu iliklemeliyim

Hüzünlü ellerin küstah alkışlarında ufalanmalı geçmiş,

Savrulmalı, hikâyemin ahlaksız sayfaları.

Önüme atılan bakır paraların içinde saflığımı yemlerken

İhanetinin yüzü olmalıyım, titrek bir gurur ile.

Ya da

Düşmeliyim, sefil sarhoşun votka şişesinden dibe

Ağdasız camlara çarpan keman sesiyle

Efkârlanan sakalının arası yutkunurken etimi

Şaha kaldırmalıyım, uykusunda yatan miskin ölümü.

(Ulan! Cennetten kim sağ kurtulabilmiş?)

Anya;

Bir mazereti olmalı sessizliğimin

Kendimi terk etmeliyim önce,

Yıkılan evimin minaresine yenilgimin süslü hezimetini bırakıp

İsli çatıların pervazlarına uğurlamalıyım

Gördüğüm mavi göğün sakat tebessümünü.

Salıncağında arşla oynaşan rüzgârın,

Küçücük kalbinde söndürmeliyim,

Yazgımı vuran bakır mermilerin ateşini

(İçimden kutsal meleğime bağırır gibi

Kelimeleri kursağımda idam sehpasına oturtarak)

Gidişini betonlaşmış sırtımın dikliğinde izlemeliyim.

Sonra;

Buzdan koynunda kaderini ısıtan fahişeye

Ömrümü, yamalı çorap diye sunarken

Gocunmadan;

Sigarasının filtresinden sızıp,

Dudaklarının mor kalıntılarını silmeli

Ve

Tecavüzüne seyirci ayıplarının ağzına öpüşlerimi dikip

Kralı gibi kederini onurlandırırken,

Gövdemi kırbaçlayan özlemlere aldırmaksızın

Soytarısı olup mimiklerine bırakmalı

Miras gibi şuh kahkahalar.

Tanrı'sızlığının dilsiz kefeni gibi

İçinde solmalıyım.

(Ölümü kuzuya kurt mu getirir?)

Anya;

Haklılık payı olsun isterdim,

Yaygarası kopuk sebepsizliğin sonunda

Tabuta yeşil ışık yakan narkozsuz intiharın!

Kör gidişinin bıraktığı topal gözlerle

Selamlayamazken talan edilen gerçeğin, yırtık eteğini

Soramazken, salyasında mezar taşı yıkayan köpeğe

Baldırlarımda sürüklenen yılanın

Yaşamımı zehriyle gusl edişini.

Ki; Sen de bilirsin...

Hastalıklı gençliğimin üstüne çivi serpen sözlerin ardında

Kifayetsizliğidir utancımın,

Bıraktığın cinsiyetsiz acıya

Ne kardeş, ne de koca olamayışım.

(Hayat iktidarını kaybettiğinde, benden vazgeçer mi dersin?)

Kalana bırakılan ıstıraptan kopan tüy, gidenin omzuna konsaydı;

Gidemezdi...

Ayağı taşa gömülen yürek.