Asalı Yasalar

kızarmış yanaklarla

ala şafakta

geçerken tarlalar arasında

göğsümüzde kuş sesleri

sırtımızda asalı yasalar

soluğu koynumuzda emek ölüleriyle çıktığımız dik yokuşlardı

ve soyadı ölümleriydi devşirilen kimliklerde

bilemediğimiz adı taşlara yazılmış baharı arşınlardık

taşırdık omuzlarımızda baba ocağını

üstünde çiçek kurutan dağlardı bizim oralar

ne kadar çok kurursa, o kadar da doğardı

yaşamdan öte, ölüme doğru gelenek ıslık çaldığında

topraktaki su, güneşteki ışık, kirini ovamazdı havanın

henüz çocuktuk

çarçabuk ergenliğe soyundurulduk

uzadıkça boyumuz, ödüllendik kutlandık

susturulunca gülüşlerimiz

hemencecik uslandık

karlı kış akşamlarında umudun parçalarıydı yaktığımız ateş

yabancısı olduğumuz şehirlerini

bağını bahçesini

ülkenin çiçeklerini şarap kızılı renklerle kanaviçelere işlerken

ve her sabah pencereyi sonsuza doğru açarken

bizim de alacak payımız vardı

eğdik başımızı

büyüklerin köhne dersliklerinden geçerken

nelere yetmezdi ki içimizdeki nefes

yedeğimizde güç, aklımızda sorumluluk

ezberlikten geçerdi koca bir yaz

saklanıp kalmıştık kendi içimizde

neyimiz vardı, nelere ertelenmiştik, ne içinlere

bir yanımız ala şafak, bir yanımız efkarlı akşam

birer adak olurken ataerkilliğin yedi rengine

damardaki aynı kan yalandı

ve yalanlara verilecek canımız vardı

silindi kimlikten soyadımız

göçtüğümüz topraktan adımız silindi

çarçabuk sildiler gözlerden

kalbimizin üstüne basıp geçtiler

adlarını vermeyeceğim, küser diye birileri

adlarını vermeyeceğim, ürker diye birileri

bin yıllık çıbandı

er kişi dediğin aç gözlü aslandı

yaslanırken maddeye döllendiler, büyüdüler

çoğaldı babasoyluluk

ateşten bir orduydu

sırım sırım yiğitlenip yürüdüler

övgüler dizdiler sahte düzenlerine

bencillik gibi uzarken feodalin minareleri

yediden yetmişe mirasyedi

hep aynı şarkıyı söylediler

yalan yağdı çatlaklar kapandı

kara yüzler utanmadı karasından

koptu menzillerdeki bağ

içi boşalmış düşlerden yorulanı kim umursardı

var mıydı ölçeği, enlemi boylamı

coğrafyasında meçhul

ne ilk kuruyan çiçekleriydik, ne de son çiçekleri o dağların

kimimiz eski bir gelenekle kelepçelendik soyuna

kimimiz masal olduk olduğumuz yerde

kimimiz köle er kişiye

yorgun akan bir ırmaktan dinledim

duyduğuma göre yine aynıymış bizim memleket

yine tekdüze

kökünden kazınmış can, kan katar katar

kurutulmuş ter-unutulmuş emek

mermer tarih şimdi

yalancı dillerin izleri var şiirlerimde

kalp atışımı hecelere bölen

cahilin cümlesi var

varsın gelsinler

ister ipe çeksinler

ister kurşuna dizsinler