Aşk Dargın mı

gün batıyordu

gök

yanmış bir köz

gölgeler uzayıp kısalıyor

gizemli duygular

suyun sessizliği kadardı

boğazın antik mavisi

aşkın soylu yüzü

gülümsüyordu

oysa

aşk bana dargın

bu siyah mavi akşamda

melankolik bir yalnızlık

çarpıyor yüzüme

poyrazın yırttığı acıyı

geçiyorum

duygularımın solgun rengine

acıyorum

ah İstanbul

sen suya girerken bile

aşk

geri dönüyordu

ve gümüş bir dolunay

karanlıkla alay ediyordu ...

2015 / Çengelköy