Aşk Yüzünden Kapalıyım

bir gün geceyi de alırlar ellerinden

tasını tarağını toplayıp gider dağınıklık

sokağı öyle büyütürler ki

biri sehpanın üstüne mektup bıraktı sanırsın

her şey güzel olacak ihtimali

cama yapıştırdığın

aşk yüzünden kapalıyım terk edilince döneceğim yazısına

saydırır durur

çok üşürsün birden fazla üşürsün

ama rüzgarını tutunca üşümeye de sarılır insan

titremeye de sarılır

öylesine sarılır ki insan

ipi kopan tespihe benzer