Avşar Obası

Avşar obasında bir yiğit gördüm

Eğdirmiş başını yere bakıyor

Oturup yanına derdini sordum

Ablam dedi yağmur gibi akıyor

Ağlamakdan şişmiş kırmızı gözü

Bukadar mı yanık olur er sözü

Yiğidi kül eden bir körpe kuzu

Her sözü sineme kurşun çakıyor

Sinemi dağlayan küçüçük Rüştü

Yetim sofrasına kurtlar üşüştü

Bir vicdansız kadın payıma düştü

Off deyişi dağlar taşlar yıkıyor

Diyor abla duygularım paslanmış

Büzülmüş köşeye öyle yaslanmış

Sırtındaki terden duvar ıslanmış

Dağlanan ciğerde evlat kokuyor

Bir medet diyerek sarılmış taşa

Kul Garib'im şaştım vay gele başa

Ne deyim bilmem ki yiğit gardaşa

Sanki yüreğimi akrep sokuyor