Ayrilik Senfonisi

Unutulmuş Bir aşkın eseridir

Senden bana kalan,

Tenim üşüse yüreğim senle ısınırdı,

Şimdi karanfil kokan çayımla üşüyorum,

Ve sıcak odamda kalbimi ısıtıyorum,

Sensizliği dövüyorum dört duvar arasında

Gözlerime ağlamayı,

Dişlerime kanamayı,

Öğrettim.

Karanlık çöker gözbebeklerime,

Ölünceye kadar bırakmam,!! Diye

Sesin Fısıldıyor kulaklarıma,

Dizlerim gövdemi taşıdığı için benden Şikayetçi

Seni her andığımda kalbim kaburgalarıma Sığmıyor,

Duracaksa bu kalbim Senden olsun

Çünkü sen benim aldığım her

Nefeste Varlığına şükretiğimsin..

H.Yılmaz