Bana Şiirler Yazdıran Kadın

bana şiirler yazdıran kadın

mutluluğu en çok sana yakıştırdım ben

bir an kendimi gördüm gözlerine bakarken

herkesin çıkarları için birbiriyle savaştığı şu günlerde

ben sadece barış için savaşırdım

sertti,soğuktu...

insanın düşlerini donduran bir mevsimi yaşıyordu yüreğim

oysa ben hiç üşümez,hiç korkmazdım

önce varlığın ısıtırdı beni

sonra sevgini giyinirdim iki kat üzerimden

işte ben seni böyle bir günde kazandım

bana şiirler yazdıran kadın

paylaşmayı en çok sana yakıştırdım ben

bir an kendime tebessüm ısmarladım sevinçten

elleri nasır tutan işçi bir babanın

alınterinden yenen bir kuru ekmektin boğazımda

küçükken bir fidan diktim

büyüyünce gölgesinde oturacaktım

acılarım vardı bir kuşun kanatları gibi

simsiyah saçlarım gibi bir bahtım vardı benim

suskunluğum nöbet tutardı gözlerinde yine

işte ben sana gözlerinden bağlanırdım

bana şiirler yazdıran kadın

sevmeyi en çok sana yakıştırdım ben

bir an kendimi buldum kirpiklerinin kıyısında

ilk defa korktum unutulurum diye

dudaklarımdan hiç eksilmezdi adın

ne yana dönsem her yol sana çıkardı

oysa sen kimbilir kaçıncı uykudaydın

senin olduğun rüyalar görürdüm masal mavisi

sonra sabah olur güneşi yeniden selamlardım

hiçbir göç istila ettirmedi yokluğun kadar

işte ben sana yüreğimden dağlanırdım

bana şiirler yazdıran kadın

ben kendimi en çok sana yakıştırdım