Bayat Kahve Kokusunda Terkedişler

Ne gözlerindeki salıncaktan düşmek ne de kirpiklerinde sadece bir toz olmak

Ben kimliğinden düştüm sevgili, düşlerimdeki yaralar ondan

Keskin kokulu, hürriyetimi ellerine bıraktığım sevdadan sürgün yedim sevgili

Ucunda güneşi andıran ışıkları yok bu içi jilet dolu tünelin

Düşlerinin bulutlarından düştüm, ilerleyemiyorum

Ellerimde hatıra defterinden fırlamış papatyalar

Başımda bir duvak, oda perdesinden hallice

Nefesinden uzaktayım sevgili,

Perdesiz çalgı gibi uzattıkça uzatıyorum inlemeleri

Kahkahalar çınlıyor duyusal sanrılarımda

İçinde bir ben bir de içimi eşeleyen kız çocuğu

Gözlerimde şarap damarları, yolumu çizmiş gibi ne başı belli ne sonu

Saçlarımdan söküp attığım umutlarımın kelebekleri uçuşuyor görsel sanrılarımda

İçinde bir sen bir de misk-i amber kokusu

Bayat kahve kokusunda terk edişler..

Hiçliğin ilk nefesi sigaralar, çektikçe siluetini üflediğim, ucube gülümseyişlerle

Hiçbir yanım yok artık,

Kendime ait diye sığındığım sağ yanım da hiçliğini eline almış

Dağdan inen kurt gibi öfkelerim ne varsa kalanına dair yiyip bitiriyor azar azar

Menzilim yokluğun, ucu yok sonu yok

Alnımdan sızan geçmiş öpüşlerini,ayaklarına bağladım güvercinlerin..

Küllerinden doğmalı insan..eğer sevdiğinin yokluk rüzgarı savurmamışsa..