Bir Ömürlük Sessizlik
Bazı insanlar hayatımıza girmez sadece İçimizde bir yere dokunur ve orada kalır Zaman geçer şehirler değişir insanlar uzaklaşır Ama bazı duyguların mesafesi olmaz Bu şiir de gitmesine rağmen içimizden hiç gitmeyen Birine
Ben seni bir akşamüstü sevmedim Güneşin battığı yerde başlamadı hikâyemiz Ben seni içimde büyüttüm Kimsenin görmediği bir yerde Kimsenin bilmediği bir sessizlikte
Sonra hayat geçti üzerimizden Mevsimler değişti İnsanlar geldi geçti Bazıları adını bile unuttuğum yaralar bıraktı Ama sen Hep aynı yerde kaldın içimde
Bazen bir sokak lambasında gördüm seni Bazen yağmurun cama vuruşunda Bazen kalabalığın ortasında Herkes konuşurken sustuğum o anda Bir tek sen vardın aklımda
Sana söyleyemediğim ne varsa Gece olup içime çöktü Biriktirdim Kırıldım Güldüm Unutmaya çalıştım Ama insan en çok Unutamadığını saklarmış kendinden
Şimdi bilmiyorum Sen hangi şehirde Hangi gecenin içinde Kime bakarak gülümsüyorsun
Ben hâlâ aynı yerdeyim Kalbimin kapısını kapatmadım Çünkü bazı insanlar gider Ama onların bıraktığı boşluk gitmez
Ve olur da bir gün Yolun yeniden bana düşerse Sana hiçbir şey sormayacağım
Sadece bakacağım gözlerine Ve diyeceğim ki
Geç kaldın belki Ama ben Seni beklemeyi hiç bırakmadım