Bitmeyen Ümit

Ben...umutlarım ve korkularım...!

Issız bir sokakta birbirimize sıkıca sarılmış yürüyorduk

Adımlarımız okadar hızlıydıki... sanki sana koşuyorduk

Sokağın sonunda yol ikiye ayrılıyordu

Umutlarım bir tafa cekiyordu...korkularım ise diğer tarafa

Vaktimiz yoktu...çünkü hemen arkamızdan yalnızlık geliyordu

Aklıma sen geldin ve ben umutlarımla yola devam etmeyi seçtim

Yalnızlığı korkularımın peşine saldım

Korkularımı yalnızlıkla yalnız bıraktım

Sonu olmayan bu yolda artık iki kişiydik Ben... ve umutlarım

Bıkmadan usanmadan yola devam ettik

Sonu olmadıgını sandıgımız bu yolunda sonu gelmişti

Yolun sonunda yine üç kişiydik

Ben... umutlarım ve Sen...!