Buruşmuş Cumartesiler
Şiir, insanın kendi zihninde yaşadığı içsel çatışmaları ve zamanın ruhunda bıraktığı paslı izleri anlatırken; zamanla ve doğanın/hayatın kendi akışıyla bu acıların dineceğine dair sessiz bir beklentiyi dile getiriyor.
BM
Zamanı bir iğne gibi sapladım kalbime,
Cebimde buruşmuş birkaç cumartesi.
Bir çığlık yükseldi içimin kuyusundan;
Mekân devrildi, zaman çatladı birden.
Kafatasım bir zindan, düşüncem bir engerek.
Kırıldı son zincirim, sarsıldı yer.
Uzanın, ey ellerim, uzanın gökyüzüne!
Ruhum, bu dar kafesi sök de geri ver!
Belki bir sabah, adını bilmediğim bir rüzgâr,
Söküp alır bu paslı acıyı içimden.
Bırak buruşsun cebimde o günler;
Belki o vakit
Çekilir iğnesi kalbimden.
Bedreddin Mercan
Eskişehir
BM
View ProfileBedreddin Mercan@mercan