Çalınmış Bir Şiir Gibiyim

Yokluğunun ertesi sabahıydı,

Gün yüzüme sessizliği doğuruyordu

Penceredeki kuşlar sensizliği konuşuyordu

Sensiz güne başlamak nasıl bir şeydi

İlk defa bu kadar derin hissediyordum.

Koca şehrin kalabalığı içinde terk edilmiş çocuk gibiyim

Adres bilmiyorum

Yol bilmiyorum

Sensizlik nasıl bir şey onuda bilmiyorum

Terk edilmiş şehir

Susuz bir tarla

Kansız bir damar gibi

Anlayacağın sensiz,yapraksız bir ağaç gibi yüzüm..

Kayboldum..

Kaybettim suretimi

Varlığımın nedenini unuttum.

Çalınmış bir şiirim gibiyim

Evet,evet

Çalınmış bir şiir

Yazanın değil

İmzayı atanın şiiri..

Tozlu rafta okunmamış bir kitap,

Bir aşkın en rezil cümlesiyim ben..

Yine kanıyor yaram

Sitemkar

Yorgunluktan yere düşen gölgem,

Mecalsiz umutlarım

Ölümden öte sen

...

Dahası yok

Serinliğe hasret yaşıyorum işte

Neyse

Uykusuz kaldı cümlelerim

Kapatın ışıkları

Yıldızlar düşecek yoksa!