Cebrî Vedâ

Göz göze tutuşan iki el

Ve hüzün kokan bir tebessümdü

Vedânın bu kezki adı

Küçücük yüreğe sığmayan arzuya rağmen

Bağlanan iki dermansız kol

İçine ağlayan iki fersiz göz

Ve bu gözlerde kuruyan bir damla yaşla

Lâl olan bir dildi

Tüm sevindirici eldelerin bedeli

Yürekten kopan her parçanın yerine

Bir neşe katresi ilaç oldu

Sarılamayacak olsa da aylarca bir daha

Bedenine vedâ eden bir ruh idi

Kolay değildi elbet öylece çekip gitmesi

Kaç kez döndü arkasına

Kaç defa kıvılcım düştü yüreğine

Saymadı, sayamadı

Yalnızca çaresizliği tattı

İstemeye istemeye uzaklara adım attı

İlk andaki üzüntünün yerini nefret aldı

Kadere birkaç edepsiz kelâm saydırdı

Sonra yine hüzne düştü yolu

Ayırdına vardı aşkın acı gerçeklerinin

Bûse-i yârdan fariğ idi

Ve ilk defa cebrî vedâyı tatmıştı

Sustu

Ve öylece kaldı...