Çekirge de Pes Etti

Bir sesi vardı yalvarır gibi

Çalmadan duramazdı zavallı çekirge

Bir adım attı bin ah duydu

Topal ayağı bir dikene tutuldu

Bir sıçradı

Çığlıklar duyuldu çevrede

Bir çekirge feryadıydı bu

Kimse anlamıyordu

Bu çekirgenin ilk sıçrayışıydı

Devam etti, sıçramak istedi

Daha fazla dayanamadı

Çekirge de pes etti

Ama ölene dek ötmeye sevdalıydı

Sesini elbette duyarlardı

Bir çekirge bile dayanıyordu acıya

Pes etse bile yine direniyordu

Sesini duyacak biri olduğunu biliyordu

Ya bana ne oluyordu

Bir çekirge kadar değil miydim yani

Pes mi edecektim zorluğa

Teslim mi vardı

Bu çekirge pes mi etmişti

İçimdeki çekirge nerelere gizlenmişti

Sıçramaktan yorulmuş muydu, garip miydi

Bu feryadı duymak zamana aitti

Çığlıklar dilde kilitti

Bir şiir bu acıyı tarife yetti

Evet

İçimdeki çekirge de pes etti.