Çorap Söküğünden Sarkan Hayaller

Meğerse

Birini öldürmek istersen

Önce düşleri kirletmek yetermiş

Beden mi

Beden toprağın altındakileri beslemek için

Sadece bir bahaneymiş

En son görüşmemizi hatırlarım

Rüzgarlarımın boynunu kırıp

Cesedinin üzerinde çıplak ayaklarınla dans etmiştin

Öyle ya

Sen zaferini kutluyordun

Ben ise hezimetime ağlıyordum

Hüznü bile yenen için yaratmışsın ki

Ben ağladıkça

Sen daha da çok seviniyordun

Ama

Galip gelenlerin de bir onuru olması gerektiğini o gün öğrendim

Düşün ki

Ne zaman seni ansam

Bedenindeki her bir kemik parçasına hayır duası okumak için

Tüm o ilahi metinleri ezberledim

Nasıl da acınılası oluyor değil mi insan

İntikamımı bile kaçtığım kelimelerin arasında bulurum sandım

Ah tanrım

Neden

Düşlerimden vurdun ki beni

Oysaki ben

Elleri ceplerinde

Islıklar çalan bir çocuktum

Karanlığı çaldın alnıma

Öyle bir yaraladın ki beni

Zihnime ağır gelen oyunlar peşine düşüp

Şeker ambalajlarına cesetler saklamak zorunda kaldım

Bir hayalet gibiydim artık

Varlığım uyuşmak istiyordu

Kabul edilebilir olanları kabul edecektim

ama

Aklım kabul edilebilir olanlara bakınca tüm anlamlarını yitiriyordu

Yapacak bir şey yoktu

Kırmızı hapları biriktirmeye başladım

Beyaz olan her şey ölüm gibi geliyordu bana

Beyaz olan her şeyi sadece Tanrı’ya yakıştırdım

Kaybolmak artık yola çıkmanın ilk adımı gibi olmuştu

Silinmiş tabelalardan dönüp

Göze tuhaf gözükse de siyah tavşanın peşinden gidiyordum

Olması gereken böyle basit olamaz diye düşündükçe

Olmazları zorladım

Masallar

Ah o masallara inanmak istedim ama

Meğerse onlar bile göz boyamak için yazılmışlar

Masalın sonunda acı gerçeklere uyanınca gerçekleri kavradım

İşte uykumdan uyandığım o gün

Anladım ki

Ne bu hayat bana aitmiş

Ne de içindekiler

Masallar da gerçekler de

Bu lanet olasıca dünyanın

Kurgusu

Gelmişi

Geleceği

Olmuş ve olacakların efendisi benmişim sanarak çok büyük yanılmışım meğer

Her şeye rağmen bir çizgi olması gerekmez miydi

Birkaç tane de olsa hayat benimmiş gibi hissettiren bazı sonuçlar

Belki de o zaman

Duygular böyle zıvanadan çıkmazdı da

Koltuk altlarında tozlanmaya bırakılırdı tüm isyanlar

Eğer aksi olsaydı

Ki

Olmadı

Gözlerimi kapayıp açma aralığındaki o kısacık zamana sığmazdı insanlığımın raydan çıkması

Ve ruhumun sonsuzluğa gidişini suskunlukla karşılamazdım o zaman

Zaten o günden sonra

Bir daha da diyemedim

“Ne zaman geldin ruhum görmedim seni”

Hoş bir şarkıdan öteye gidemedi gidenin geri dönmesi

Ve

O hüzünlü melodinin yürek burkan hatırası sardı böylece her şeyi

Alıştım sonra her şeye

Her gidene

Arta kalanlarla idare etmeye

Susmaya

Yutkunmaya

Soruları içerime içerime sormaya

Cevapları kendi kendime vermeye

Bir kere alışmaya gör dedim içimden

Hayatı çorap söküğü gibi gidiyormuş insanın elinden

Kesinlikle

Birini öldürmek istersen

Önce düşleri kirletmek yeter

Beden mi

Beden ise toprağın altındakileri beslemek için

Bir bahane sadece