Dönmeyeceğini Biliyorum

Bir fotoğraf kaldı senden geriye,

Bir de susarken bile konuşan hatıralar.

Ne zaman adını ansam içim üşüyor,

Sanki mevsimler bırakıp gitmiş baharlarını.

Gece olunca daha çok büyüyor yokluğun,

Duvarlar bile senden söz ediyor bana.

Gülüşün bir köşede asılı kalmış gibi,

Dokunsam da ulaşamıyorum artık sana.

Herkes zamanla geçer dedi acılar için,

Oysa zaman sadece alışmayı öğretiyor.

İnsan unutamıyor sevdiğini,

Sadece gözyaşlarını içine akıtmayı öğreniyor.

Şimdi ne bir haberin var,

Ne de kapımı çalan ayak seslerin.

Ama bil ki en çok da bu canımı yakıyor;

Sen giderken beni de götürdün kendinle.

Ve ben hâlâ aynı yerdeyim,

Yarım kalmış bir hikâyenin içinde.

Bir gün dönecekmişsin gibi bekliyorum,

Oysa en çok da dönmeyeceğini biliyorum…