Donmuş Gözyaşları

Öncesini unutmadan

sonrasını da anlatmak isterdim

anılar defterinde yüreğimin...

Hayal meyal belleğimde

dizlerine oturup

başımı yasladığım göğsünde

saçlarımı okşayan ellerin

- eksik kalmazdı hikâyemiz

vakitsiz çekilmeseydi kıyılarımdan gözlerin-

Bir kuyunun

derinliğine bakar gibi bakıyorum

çok uzaklarda kalmış

bir yakınlığın anısına

Yaşananlar

kaybolup gitmiş gibi geliyor insana

ama öyle değil

geri gelen zamanın tortusu

suyun siyah aynasında...

İçimde derin bir burkuluş

yüzümde keskin keder

öksüzlüğümü söylüyor

bakışlarımda kırılan cümleler

- üveyliğim şahit-

Nasıl bir açlıktır bu?

Gülüşünü gözlerinin içine doldurarak

bir kerecik kızım demen için,

kokuna, sesine, sevgine yangın

ah! Nasıl bir susamışlık?

Sana yakınlaşmak için kaçtığım insanlar

tabiatın koynunda

seni bulduğumu anlamadılar

Bir sen anladın

bir de, bahçenin orta yerindeki koca çınar!

Aynı yaştaymışsınız ikiniz de

annem dediydi

dedem ekmiş fidanını

toprağın bakır rengi göğsüne

oğluma yadigârdır diye...

Nereden bilirdi?

Kara haber müjdecisinin

altı yaşına geldiğinde

konacağını yüreğine

Nereden bilirdin?

Kaderimizin aynı koşut yazgıyı

kazıdığını alnımıza...

Bu yüzden

hislerim kırılgan, hikâyemiz eksik

donmuş gözyaşları yüreğimin...