Doygu

an’ı

zamana

bölemeyen

noktasız virgülü

satırında noktaya eremeyen

yüzme bilse de asla boy veremeyen

maviliğinde boğulan bir yudum sudur umut

tıpkı kendi isi, dumanında boğulan ateş, aşk gibi

yasa,

yarasa

olmadan önce

muhabbetinde her aşk

kuştur erosun göğüs kafesinde

kıblesini, derisini değiştirdikçe dünya

kararsızlığına, karanlığına mağaralaştıkça insan

renklendirmeye çalışmakla başlar bir tutam gölgesini

oysa,

posuna,

posasına,

seyr-i pusulasına

solungacında gümüş-i puluna

tutkusunda ah-ı devran üryan mı üryan

adsız, h/adımsız, kundurasız lir yelken açarak

sürrealist bir aksanda doygusuz sevişmektir yaşamak...