Dünya En Çok da Çocukların Gözlerinde Yarım Kalıyor
YY
***
Ahh Kuşlar cıvıldardı eskiden
Ve Dünya
Onların sesleriyle daha hafifti
Eğer öfke bulutları çökmeseydi göğsümüze
Belki hala umutla çarpardı kalbimiz
Ama şimdi
Sözsüz yaralar var içimizde
Her biri bir fısıltı gibi
Kayıp çocukluklar gibi
Bir bir düğümlenen nefeslerde saklanıyor
Sevgiyle buluşan her şeyin ardından
Birer yalnızlık çiçeği açıyor usulca
Eğer öfkenin ateşiyle kurutulmasaydı
Ağaçlar, yollar
Uğuldayan bu rüzgarın hışmında
Büyüyebilirdi belki bir tebessüm
Gökyüzünün mavi sırlarında
Biz ne zaman unuttuk
Birbirimizin yarasına
El değdirmeden de merhem olmayı?
Ne zaman bir insanın çığlığını
Ötekinin sessizliğine gömdük?
Şimdi Dünya
Kendi gürültüsünde sağır
İnsan kendi öfkesinde mahpus
Ve çocuklar
Büyüklerin yarım bıraktığı Barışın kıyısında büyüyor
Henüz adını koyamadıkları korkularla
Hiç kendilerinin olmayan acıları
Sessizce içlerine gömerek
Oyunlarına karışıyor
Bir türlü dinmeyen sirenler
Ceplerinde taş değil
Söylenmemiş korkular taşıyorlar
Uykularına sızıyor başka evlerin yıkılışı
Ve insanlar, Çocuklar, Kuşlar
Kanat açar mı yine Güneş’in sarılarına?
Gölgelere yenilmeden birer umut filizlenir mi
Sessizce çatlayan topraklarda
Bir gün yeniden yeşerir mi Dünya
Ìnsan kendi karanlığından uyandığında?
sevay