Düşünebilen Varlıklar Kıtlığı

Kısır bir rahim içine bıraktım tüm dünyamı

Ne doğacak, ne emekleyecek hayallerim

Üflüyor tanrı sürekli yüzüme, gözlerim yanıyor

Yaşlar yerine yıldızlar kayıyor aklımdan

Bir bilsen baht kavgası yaşayak ne aşklarım var benim

Bir görsen kokuşmuş ruhumun inceliğini

Bir tatsan dikenli dilimi

Belki de söndüremeyecek ateşlerimi yağmurların

Bir tını var kulaklarıma çalınmış, sanki geçmişten

Ah çıkarabilseydim, hasret amalesi olmazdım biliyorum şimdiden

Ömür dedikleri yaşantılar, pişmanlıklarla doluyor gibi

Keşkelerin sıkıntısı basıyor odamı, arkadaşları afakanlar ile

Kıtlık aldı gözlerimde bolluğun yerini

Düşünebilen varlıklar kıtlığı

Dokunabilen bakışlar kıtlığı

Samimi küfürler kıtlığı

Belalara atıyorum bazen geçmişimi

Bir güzel dövsünler diye orospu ruhumu

Dayak yesin, kalbi kanasın diye lakin nafile biliyorum

Arsız bir organ unutmuş tanrı bende

Bazen saklanılacak en karanlık oda gibi

Alnımı kuşatan otuz yıllık tanrının parmak izi

Bir tutuklanabilse en büyük suçlu

Biliyorum son bulacak bu esaret

Ne düşünebilen, ne dokunabilen, nede küfreden kalacak

Doğurabilen bir tefeciden aldım dün sabah bu hayalleri

Tepe tepe kullanayım diye sonunu düşünmeden

Gün gelip kapıma dayandığında

Ne düşler, ne düşenler olacak görsün diye