Engelli Yaşamak
ikindi güneşinin
düştüğü saatti
ayaklarını gezdirdin denizde
kucağında babanın
alışıyorsun deniz tuzuna
yüzünün güzelliği tedirgince
kendine benziyor yakamozlar
ilham veriyor gözlerine
karanlık boşluk sonsuzluk
fakat her şey aydınlık
maskelenmiş gerçeklik
dünya mı dilsiz ben mi ?
diyorsun
sıra sıra geçiyorlar
uzaktaki tur gemileri
kalabalık insanlar var
hiçbir şey
her şey yavan
bugün eksiklik çok nedense
hani kahkahaları
doktor teyzem nerede
ruhumu serinleten
anneannem de yok
ya dayım
bugün almadı omuzuna
namaz kılıyor gibi
sırt üstü yüzen dedem kayıp
Ahmet Mahir
Ayşe
hiç birinin sesi yok
anılarıyla denize mi karıştılar
beni konuşan hatırlayan sevdiklerim
hepsinin izine rastlıyorum
tüm güzellikleriyle buradalar
sessizce denizde
bugün mü İstanbul’a yolcular
ah
kısa süren mutluluğumun
uzun sürecek vedası
başladı
hüzün sandığım doldu
kelimelerin gözleri yok bugün
kalbimin hissiyle deniz
bugün soğuk
itirazsız tepkisiz bedenim
denizin tuzuna teslim ..
11.09.2022 / Fethiye
NOT : Hidrosefali doğan , görmeyen konuşamayan yürüyemeyen çocuğun gözünde kavuşmalar vedalaşmalar .