Eve Dönerken Yolda
Eve dönüyorum.
Yarı karanlık bir yol, soğuk esintiler, rüzgara karşı yürüyen kim kaldı bilmiyorum ama sağa sola bakmıyorum.
Kaldırım taşlarının çizgisine basmadan
Belediyede sıcak asfalt çalışmaları
Kızgın yağlar dökülmüş gibi ben
Vücudumun yorgunluğunu hissetmiyorum.
Her zamanki gibi bir evin önündeyim.
Beni o yoldan daha çok yoran merdivenlerden yukarı çıkıyorum.
Çünkü yükselişi görünce düşünmeyi bırakıyorum.
kapının anahtarlarının nerede olduğunu bilmiyorum.
Hangi cepte
iç çekip bakmaya başlıyorum sitemlerle
Ve kapı açılıyor
Bir çay koyuyorum
Sandalyemde ki gürültüyü duyduğumdan daha fazla bilmiyorum.
Ve diğerleri
Yağmur yağıyor dışarıda
Yaşlı bir kadın ile adamın yoldan yürüdüğünü görüyorum, nereye gittiklerini bilmiyorum.
İlerleyen yaşlarına rağmen ve bu soğukta vizyonları iyi miydi, ama inanıyorum ki bu uzun yaşamdan hala çok sonra.
Bazılarına sadık ve onları yürümeye iten motivasyon büyük.
Evlere bakıyorum
Kuş yuvaları takılıyor gözlerime
Annemi anımsatan kuşlar
Yazgım kara bir leke gibi alnımda
Ayaklarımı donduran kış.
Demiden soğuk ellerim.
Her yağan yağmurda yeşeren hüznüm
Her gece yastığımın altında benimle büyüyen defterim.
Neden hiçbir şeye cevap vermediğimi ve kıyafetlerimi değiştirdiğimi bilmiyorum.
Ben bu dünyada öyle alalade yoldan geçen biriyim.
Ellerimde çiçekler
Kaldırımda karıncalara basmadan yürüyorum
Kaybolan bir çocuk gibi
Babamın yaşlı ellerini annemin gülüşlerini arıyorum.
Ömer Altıntaş