Geceye Günü Düşüren'e
Adam kuşlara şarkılar öğretmişti
Kadının dilinde bir serçe sesi.
Kuşlar
Gökyüzünün mavisine boyanmış kanatlardı
Ve kanatları
Mavi bir rüyada sevdaya asılı kalmıştı.
İşte sen o adamsın
Boylu boyuna bir şiir encamından geriye kalansın
Yani aşksın sızısı bir nefeslik...
Düşün
Ellerini
Ve
Avuçlarını
Kaç sevdam barındı
Teninde
Kaç kere aç ayazlarım ısındı
Avuçlarının sinesinde
Güneş doğarken rüzgarı içen dudakların
Bir volkanın son sesiydi
Ve sesin
Aşkın ta kendisi !
Yeşil bir vadi doğardı avuçlarıma sen konuşurken
Ve ben yanardım
İsmim diline değdiği her vakit...
Her vakit billur nefesinde bir sahra nöbetine yazılırdım
Aşktın ya sen
Ben sana hiç doyamazdım
Ve yine
Hiç doyamadım
Sesine
Nefesine
Tenine
(şimdi kulağımda bir ırmağın sesiyle seni düşledim ve gözlerini giydim ya ömrüme / sabahtır her vakit geçmeyen gecelerime)