Gökyüzüne Yürüdük Biraz

sanırım sustuk

oturduk

gökyüzüne yürüdük biraz

düştük

bakıştık

güldük

ağladık biraz

parmaklarındaki dairelerin sabrı

yumuşayan sesimin cesareti oldu

ellerinin telaşı bir an

arzusuydu kalbimizin

değer değmez ısınan

sorun her şeyin uçuşması değil

yanaşması da değil sonsuzluğun

zaten anlatamayız

dudaklarımıza bunu

gözlerine hapsettiğim rüya

anlatılacak bir şey değil

kuyusunda kaybolduğum senli dokunuşlarımı

daha nasıl söylesem

hani kaçar ya

o erişilmez kokuya

bırak şimdi bütün zamanlar burada kalsın

geçmiş geleceğin sırtında kambur

daha da büyüyecekler biz öpüştükçe

üşüyecekler inan

aşkımızın dibinde

gidelim hadi

basit bir söz gibi gidelim

en koyusuna insansızlığın

gökyüzüne yürüdük biraz

düştük

bakıştık

güldük

ağladık biraz.