Gün/ahım Sen

ışıkları sönmüş evlerin

sesi çoğalmış karşı nehrin

ağaçların arasına gizlenmiş aşk

kapatmış çiçekler yapraklarını

soluğu tükenmiş gecenin

her şey suspus olmuş

toprağın teninde gün/ahlar

yalıyor insanlık

bir fare kemirgenliğinde

t/aşı, toprağı, sevdayı

n/isyan kusuyor ağzından

doymamış gibi kalkıyor

her defasında sofradan

püskürüyor içinde ne varsa

saçılıyor ağzından salyalar

kaçıyorum saatlerin vurduğu

deprem yeri konaklardan

yıkılışımı seyretmek değil bu

ç/almak biraz s/onsuzluktan

nehri karşıya bağlayan köprü

gün/ahlardan geçmek gibi

yüzlerden kovuluyorum sebepsiz

koymuyor ruhuma ikiyüzlülük

bir tek seni tutsam diyorum

dilek gibi yüreğimden

her defasında

d/üşüyorsun ellerimden

sen de tutulamayan zamanlar gibisin

dile gelmiyorsun kolay

selam verip geçiyor fırsatlar

kısa dünyanın kârı oluyor

her şiirde sana varışlar

geriye dönüşü imkansız yollardan geçiyorum

hiç ummadığım anların toplamı gibi hayat

her köşede senli sürprizler

aşka ettiğim yeminlerim oluyor

işlediğim büyük küçük günahlar

etaminimde kocaman bir kayık

seninle yüzüyorum okyanuslarda

birkaç damla günahla, kirlenir mi aşk?

ışıkları yanıyor bir bir evlerin

sesi yavaşlıyor karşı nehrin

güneşle ortaya çıkıyor aşk

her tarafta kuş, çocuk ve umut

açıyor çiçekler yapraklarını

günü soluyor insanlık

dile geliyor aşk!

toprakta uyuyor gün/ahlar

en büyük âhım oluyorsun

yüreğimi sarıyor

hesapsız yalvarışlar

pes etmiyorum sevmekten

acziyetimi süsleyen

günahlarım gibi

vazgeçmiyorum senden

şaşırıyor melekler

göğü s/ararken

beklentisiz gülümseyişler

sen diyorum

sen hep vardın

aşkın olduğu yerde

ben hiç s/olmadım